Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011


ΔΙΕΘΝΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΑ ΝΕΑ
        
Αμβούργο. «Περιβαλλοντική Πρωτεύουσα της Ευρώπης» ανακηρύχτηκε, απο την Ευρωπαική Επιτροπή, για το 2011, η πόλη του Αμβούργου. Η επιλογή του Αμβούργου έγινε ανάμεσα σε 35 άλλες υποψήφιες πρωτεύουσες, απο τη Ρίγα μέχρι τη Βαλέντσια, για να χρησιμεύσει ως πρότυπο σε άλλες κοινότητες για να αναπτυχθούν με τρόπο βιώσιμο και αξιοβίωτο.
Η βράβευση υποχρεώνει, τουλάχιστον ηθικά, το Αμβούργο να κάνει ακόμη πιο πολλά για την προστασία των φυσικών πόρων και του περιβάλλοντος. Την ίδια στιγμή  στην πόλη κυριαρχεί η αντιπαράθεση σχετικά με την  κατασκευή ενός τεράστιου εργοστάσιου παραγωγής ενέργειας με λιθάνθρακα ! Το εγοστάσιο δεν έχει κατασκευαστεί ακόμη και έτσι οι εκπομπές του αγνοήθηκαν απο τούς εκλέκτορες της Ευρωπαικής Ενωσης. Επιπλέον η κυβέρνηση του ομόσπονδου κρατιδίου επιχειρηματολογεί λέγοντας οτι την ενέργεια που θα παραχθεί δεν θα την καταναλώσει το Αμβούργο αλλά θα τροφοδοτήσει το ευρωπαικό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας. Οι πολίτες του Αμβούργου θα αποφασίσουν ποιό είδος ενέργειας θα καταναλώσουν ενώ τα δημόσια κτήρια και οι υπηρεσίες προμηθεύονται οικολογική ενέργεια.
Τα περιβαλλοντικά επιτεύγματα του Αμβούργου μπορούν να γίνουν κατανοητά αν σκεφτούμε οτι στα τελευταία δέκα χρόνια  65.000 κατοικίες θερμομονώθηκαν, η κατανάλωση ενέργειας απο τα νοικοκυριά και τις μικροβιοτεχνίες μειώθηκε, και στις στέγες τοποθετήθηκαν 36.000 τ.μ. ηλιακοί συλλέκτες. Κι όλα αυτά έγιναν με τη βοήθεια κρατικών προγραμμάτων. Η κατά κεφαλήν  εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα  των κατοίκων μειώθηκε κατα 25%, στα τελευταία 15 χρόνια.
Αξίζει ακόμη να αναφερθεί ότι η πόλη διαθέτει πολλά χιλιόμετρα ποδηλατοδρόμων, ενώ οι κάτοικοι προτιμούν να βαδίσουν αποστάσεις που είναι μικρότερες των 5 χιλιομέτρων, 34% χρησιμοποιούν το αυτοκίνητό τους, ενώ μόνο 11 % το λεωφορείο και το τραίνο !
Πέρυσι είχε ανακηρυχτεί η Στοκχόλμη  πόλη πρότυπο περιβαλλοντικής ποιότητας.  Οπως όλα δείχνουν στη χώρα μας θα περάσουν πολλές δεκαετίες μέχρις ότου η Αθήνα  να είναι σε θέση να θέσει υποψηφιότητα....
Λουξεμβούργο. Το Ευρωπαϊκό δικαστήριο δικαίωσε βαυαρό μελισσοκόμο που είχε προσφύγει διαμαρτυρόμενος γιατί το μέλι του  είχε μολυνθεί απο την γύρη γενετικά τροποποιημένου καλαμποκιού ΜΟΝ 80, της αμερικάνικης εταιρείας Μονσάντο.
Την διαδικασία της προσφυγής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο είχε ξεκινήσει ο Χάιντς Μπάμπλοκ, ένας ερασιτέχνης μελισσουργός απο το Αουγκσμπουργκ, που είχε εξοργιστεί όταν η Βαυαρική κρατική υπηρεσία γεωργίας είχε επιτρέψει τη δοκιμαστική καλλιέργεια μεταλλαγμένου καλαμποκιού σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από το κτήμα του. Το επιχείρημα των ερευνητών ότι οι μέλισσες δεν ενδιαφέρονται για τη γύρη του καλαμποκιού αποδείχτηκαν λανθασμένο μετά απο σχετική ανάλυση του μελιού, που διαπιστωσε μικρή ποσότητα γενετικά τροποποιημένου γονότυπου.
Ο μελισσοκόμος έκρινε οτι το μέλι του δεν έπρεπε να καταναλωθεί και το έδωσε να καταστραφεί στο εργοστάσιο καύσης αποριμμάτων. Στη συνέχεια προσέφυγε στο  δικαστήριο, οπότε η υπόθεση, μετά απο αρκετές δίκες, κατέληξε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Εκεί ο Γενικός Εισαγγελέας,  που προετοιμάζει την τελική απόφαση, έκρινε οτι γενότυποι γενετικά τροποποιημένων οργανισμών χρειάζονται ειδική άδεια  για να χρησιμοποιηθούν σε τρόφιμα. Το μέλι αυτό δεν επιτρεπόταν να πωληθεί αφού δεν είχε σχετική άδεια να χρησιμοποιηθεί ως τρόφιμο, απο ανθρώπους, το καλαμπόκι της Μονσάντο.
Οπως δήλωσε ο εκπρόσωπος του Συνδέσμου Προστασίας  των Μελισσών απο τις τεχνικές της βιοτεχνολογίας η δίκη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί θα αποτελέσει ένα βήμα στην κατεύθυνση μηδενικής ανοχής και της μικρότερης μόλυνσης τροφίμων απο γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς.
Εκουαντόρ. Η αμερικανικη εταιρεία Σεβρόν καταδικάστηκε, στο Εκουαντόρ, σε μια αποζημίωση οκτώ δισεκατομμυρίων δολλαρίων για την περιβαλλοντική καταστροφή που προξένησε σε έκταση 7,4 εκταρίων τροπικού δάσους.
Ο δικαστής Νικόλας Ζαμπράνο δέχτηκε την ομαδική προσφυγή 30.000 ατόμων, μεταξύ των οποίων ήταν και πολυάριθμοι εκπρόσωποι γηγενών που ζούν στα τροπικά δάση. Κατηγορούσαν τη Σεβρόν ότι δηλητηρίαζε το τροπικό δάσος στην περιοχή της επαρχίας Σουκούμπιο, απο το 1970 μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 80,  με ακάθαρτα πετρελαϊκά απόβλητα.
Ο αρχηγός των γηγενών Γκουιγέρμο Γκρέφα δήλωσε ευχαριστημένος με την δικαστική απόφαση. «Μπορούμε να πούμε στους γείτονες μας και στα θύματα οτι υπάρχει δικαιοσύνη. Θα μπορούν ξανά να ονειρεύονται οτι θα πίνουν καθαρό νερό, χωρίς ίχνη πετρελαίου, όπως πίνανε μέχρι τώρα».
Η Σεβρόν αντίθετα χαρακτήρισε την απόφαση ως άδικη και μη εκτελεστή. Υποστηρίζει οτι η εταιρεία δεν είχε τη δυνατότητα δίκαιης δίκης. Η όλη υπόθεση είχε κατα την άποψη της τακτοποιηθεί με  την δράση καθαρισμού της περιοχής απο την Τεξάκο, το 1980, με την δαπάνη 40 εκατομυρίων δολλαρίων. Η Σεβρόν απορρόφησε την Τεξάκο το 2001 και ρίχνει τώρα την ευθύνη στην κρατική εταιρεία Πετροεκουαντόρ, που υπήρξε συνεργάτης της Τεξάκο, εκείνη την εποχή.
Η απόφαση προβλέπει την κατανομή της αποζημίωσης των 8 δισεκατομμυρίων ως εξής : 4,5 δις. να διατεθούν για τον καθαρισμό των εδαφών, 1.4 δις. για την αποζημίωση των ιθαγενών που είχε υποστεί βλάβες  η υγεία τους, 600 εκατομμύρια για τον καθαρισμό των πηγών του νερού, που χρησιμοποιούσε η πετρελαϊκή εταιρεία, ενώ άλλα 200 εκατομ. θα διατεθούν, τα επόμενα 20 χρόνια, για την αποκατάσταση της χλωρίδας και της πανίδας της περιοχής.
Επιπλέον η Σεβρόν καταδικάστηκε να ζητήσει δημόσια συγνώμη, που θα δημοσιευτεί στον τύπο ! Διαφορετικά το ύψος της αποζημίωσης που όρισε το δικαστήριο θα διπλασιαστεί σε 16 δις. Οπως είπε ο τολμηρός και πρωτότυπος δικαστής : «Aυτό αποτελεί ενα συμβολικό μέτρο ηθικής αποκατάστασης». 

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011


Η ΠΡΩΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ.

(Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπαμα απο ένα αρθρο του Στάθη Γουργούρη, που διδάσκει Συγκριτική Λογοτεχνία, στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. ssg93@columbia.edu  )

«Στην Αίγυπτο (και βεβαίως στην Τυνησία) συντελείται η πρώτη επανάσταση του 21ου αιώνα. Ειμαστε τυχεροί που ζούμε στην εποχή ενός τέτοιου κοσμοϊστορικού γεγονότος, έστω κι αν δεν είμαστε στους δρόμους, μαζί με αυτούς που την πραγματοποιούν, ως έκφραση της καθημερινής τους ζωής.
Πρόκειται για επανάσταση που μεταμορφώνει τους όρους με τους οποίους μέχρι τώρα κατανοούσαμε τι σημαίνει επανάσταση. Παρόλο που, όπως έχει ήδη ειπωθεί, μπορεί κανείς να συνδέσει το ύφος της επανάστασης στην Αιγυπτο με αυτό που ωδήγησε στην κατάρευση του Τείχους του Βερολίνου και συνεπώς του σοβιεικού κόσμου, το παρόν γεγονός υπερβαίνει το γεγονός του 1989. Κι αυτό γιατί δεν παραμένει στο αίτημα της πολιτικής ελεύθερίας αλλά απαιτεί επίσης την πλήρη αναδιάρθρωση της κοινωνίας, τη δημιουργία νέων θεσμών (πολιτικών και κοινωνικών), την πραγματοποίηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισονομίας. Τι ακριβώς θα συμβεί τελικά παραμένει άγνωστο, αλλά τα αιτήματα αυτά καθαυτά και κυρίως το οτι προέκυψαν μέσα απο αυτόνομες πράξεις είναι εξ ορισμού επαναστατικό γεγονός, που αποκλείεται να εκλέιψει....................

Στην Αιγυπτο και στην Τυνησία βλέπουμε την ίδια την έννοια της επανάστασης να μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια μας και ταυτόχρονα να συνδέεται με τη στοιχειώδη και ακέραιη σημασία της. Επανάσταση δεν σημαίνει πλέον βίαιη ανατροπή του πολιτικού καθεστώτος εν είδει πραξικοπήματος, υπο τις διαταγές μιας πρωτοποριακής επαναστατικής ηγεσίας, η οποία οδηγεί αναπόφευκτα  σε εμφύλια σύρραξη, που δεν τελειώνει ποτέ  για τις γενιές που την ζούν, σημαδεύοντας ταυτόχρονα τις γενιές που ακολουθούν.
Επανάσταση πλέον σημαίνει αυτό που πάντα σήμαινε στην ουσία. Την αναίρεση της συγκατάθεσης ενός λαού στην εξουσία που τον κυβερνά. Γιατί σε τελευταία ανάλυση καμιά εξουσία δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την στήριξη της κοινωνίας- συνειδητή ή ασυνείδητη, κατά βούληση ή με το ζόρι, απο συμφέρον ή απο φόβο. Ο μέγας Ετιέν Λα Μποεσί πρώτος μίλησε, το 1549, για την εθελοδουλεία των κοινωνιών, υποδεικνύοντας ταυτόχρονα οτι φτάνει μόνο οι πολλοί να συνειδητοποιήσουν οτι υπερέχουν του Ενός που τους εξουσιάζει. Το κάλεσμα του Λα Μποεσί ισχύει πλήρως  για τις σημερινές απανταχού ολιγαρχίες, που καπηλέυονται το όνομα της δημοκρατίας , με μέγιστη την ευθύνη του εκάστοτε δήμου, που δεν ανταποκρίνεται στο καθήκον της αυτοθέσμισης και αυτοκυβέρνησης του.
Καταλαβαίνω’ κάποιοι θα πούν οτι δεν φτάνει η αναίρεση της συγκατάθεσης. Με αυστηρούς όρους, τούτο ισχύει. Η αναίρεση συγκατάθεσης  στην ετερονομία (πράξη αρνητική) επιβάλλει τη θετική πράξη δημιουργίας θεσμών αυτονομίας, για να επιτευχθεί το καθεστώς δημοκρατίας. Ομως χωρίς πρώτα την αναίρεση τίποτε δεν αλλάζει ποτέ. Η δε αναίρεση είναι αφ’εαυτής, στην άρνησή της, πράξη αυτονομίας.
Τέλος πολλά έχουν ειπωθέι, μέσα στον αραβικό χώρο, για την περιπλοκότητα των συσχετισμών που έπαιξαν ρόλο στη μέχρι τώρα πορεία αυτής της αυθόρμητης  επανάστασης. Χωρίς αμφιβολία, η παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού και το πλήγμα που κατάφερε στα φτωχότερα στρώματα της Αυγύπτου και της Τυνησίας είναι η τελευταία γραμμή της ανοχής και ο καταλύτης που ρευστοποίησε την συσωρευμένη αγανάκτηση γενεών. Και σίγουρα ένα άριστα  οργανωμένο και ανεξάρτητο εργατικό κίνημα, με μεγάλη πείρα σε αληθινές και όχι κατόνομα απεργίες, έπαιξε καίριο ρόλο. Η απειλή γενικής απεργίας - προς δικαίωση του Ζωρζ Σορέλ, που την ανήγαγε στον κατεξοχήν μύθο του εργατικού κινήματος – έσπρωξε τελικά το καθεστώς Μουμπάρακ στο γκρεμό.
Πέρα απο όλα αυτά όμως ας θυμηθούμε οτι ένα απο τα αιτήματα των Αυγυπτίων, που έγινε επαναστατική κραυγή στα χείλη του πλήθους, ήταν «κάραμα»: αξιοπρέπεια. Το αιτημα αυτό ήδη πραγματοποιήθηκε απο την επανάσταση την ίδια , την επανάσταση της αξιοπρέπειας.»